ILikeMusic: Macie niesamowitą ilość fanów we Francji, Francuzi po prostu was uwielbiają i to właśnie z Francji pochodzi wasza pierwsza EP-ka dostępna przez internet. Czy możemy odzyskać Was z powrotem? I jak mylisz, co sprawia, że przemawiacie do tych sztywnych Francuzów?

Darius: Odpowiedź na to pytanie jest raczej niemożliwa. Wydaje mi się po prostu, że oni traktują melancholijną muzykę o wiele poważniej niż ludzie w Wielkiej Brytanii. Ale mam nadzieję, że po ostatnich występach także brytyjscy fani pokochają to, co robimy i dzięki temu damy w UK jeszcze kilka koncertów.

ILM: W 2003 roku nagraliście soundtrack i płytę inspirowaną filmem Luc'a Besson'a "Michel Vaillant". Jak do tego doszło?

Darius: Luc Besson jest naszym wielkim fanem i najpierw podłożył do filmu już wcześniej istniejącą muzykę Archive. Zapowiadało się to interesująco, więc zgodziliśmy się zrobić całość. Sam film okazał się niezbyt dobry, ale ścieżka dźwiękowa wyszła całkiem nieźle. Jesteśmy z niej bardzo dumni.

ILM: "Noise" to wasz czwarty studyjny album – która z piosenek z tej płyty dostarczyła wam największej rozrywki podczas nagrywania?

Darius: Wydaje mi się, że „Fuck you” - w przypadku tej piosenki wszystko poszło bardzo szybko. To jest jeden z tych fantastycznych momentów w tworzeniu muzyki, kiedy wszystko bez najmniejszych zgrzytów układa się w całość.

ILM: W najbliższym czasie czeka was kilka europejskich festiwali. Co najbardziej szalonego przeżyłeś do tej pory na festiwalu? Który z brytyjskich festiwali jest waszym ulubionym?

Darius: Muszę przyznać, że wszystkie europejskie festiwale są zazwyczaj bardzo cywilizowane. Na te szalone momenty musimy więc poczekać do jakiegoś brytyjskiego, nie ma znaczenia którego.

ILM: Zacząłeś grać kiedy byłeś bardzo młody - miałeś 6 lat - a grałeś wtedy na trąbce i waltorni, występowałeś nawet w orkiestrze. Których z rzeczy potrzebnych Ci podczas pracy w Archive nauczyłeś się właśnie w tamtym okresie oraz jaki jest twój ulubiony instrument i dlaczego?

Darius: Wszystko to przydało mi się przy nagrywaniu ścieżek dźwiękowych i aranżacji. Teraz robienie tego wydaje mi się całkiem naturalne.. A moim ulubionym instrumentem jest pianino - uwielbiam na nim komponować.

ILM: W wieku 17 lat miałeś czterościeżkowy magnetofon i nagrywałeś już własny materiał. Bez jakiego sprzętu lub oprogramowania nie mógłbyś się obyć teraz, a bez czego wtedy?

Darius: Nigdy się zbytnio nie przywiązuje do żadnego sprzętu, ponieważ lubię ciągły postęp w sferze dźwięku i wszystkie urządzenia, dzięki którym mogę te dźwięki zmieniać. Myślę, że najważniejszym instrumentem był dla mnie sampler AKAI S1000. Pozwolił nam na manipulowanie muzyką nawet na poziomie najdrobniejszych szczegółów.

ILM: Uruchomiliście własną wytwórnie, jakich rad udzieliłbyś ludziom chcącym zrobić to samo?

Darius: Nie marnujcie zbyt dużo pieniędzy na szybkie wydawanie płyt.

ILM: Najpierw interesowało się wami kilka wydawnictw, ale kiedy pokłóciliście się z Rosco i Roya straciliście wasz kontrakt. Za czasów Craig’a mieliście natomiast pecha do bankrutujących wytwórni. Jakiej rady udzieliłbyś artystom chcącym zdobyć zarówno dobry kontrakt jak i odpowiednich członków zespołu?

Darius: Co do członków zespołu to nie mogę nic doradzić, bo u nas zmienia się to, co jeden, dwa albumy, mogę tylko powiedzieć żeby kierowali się instynktem, bo muzyka to nie jest dziedzina, w której zasady są ściśle ustalone. Co do wytwórni to wszystkie są takie same - kochają cię dopóki sprzedajesz płyty, później stajesz się dla nich przeszłością.

ILM: A jaka musi być dobra wytwórnia?

Darius: Taka, której pracownicy wydają twoje pieniądze we właściwy sposób a sami nie wciągają za dużo koki.

ILM: Twoje ulubione miejsce na ziemi?

Darius: Trochę przykro to mówić, ale studio...

“Lubię muzykę, bo... nigdy nie czuję się samotny"